Mánuður já!
Uss. Engan veginn að standa mig í stykkinu hérna. Búin að vera á fullu í skólanum og svo auðvitað heimilinu, svo ekki sé minnst á að fylgjast með öllum sjónvarpsþáttunum mínum...
Gossip Girl:
Orðinn agalega þunnur þrettándi þar. Þegar maður þarf að henda inn trekanti og frægri fyrrverandi barnastjörnu til að krydda upp í þreyttu concepti er alveg jafn gott að fara að slaufa þessu bara.
House:
Er enn að elska hann. Stundum er fínt að hlutirnir breytist lítið og ég verð að halda því fram að í tilfelli House þá er það eina vitið. Jú, hann er að þroskast sem persóna, en ef hann fer að verða glaður og gooey, sprautandi regnbogum út um sólheimaglottið þá missi ég áhugann og hætti að horfa. Finnst þetta alltaf jafn skemmtileg formúla.
Grey's:
Áhugaverð sería so far, to say the least. Meredith sést varla, sennilega vegna þess að Fröken Ellen Pompeo var ólétt þegar serían var tekin upp og í Hollywood virðist það virka þannig að því stærri sem kúlan er, því minna er hlutverkið. Katherine Heigl var líka MIA í nokkra þætti og það var óþægilega vandræðalegt í ljósi þess sem slúðurpressan vestra hefur verið að prenta síðustu ár, um að hún sé eilíflega uppi á kanti við framleiðendur. Sakna líka George, fannst hann frábær karakter. En ég fylgist áfram með, ýmislegt að koma í ljós og loks farið að meika sens eftir að því er virðist 180° kúvendingu nokkurra karaktera upp á síðkastið.
The Vampire Diaries:
Bækurnar sem sjónvarpsserían var gerð eftir voru skrifaðar á undan Twilight seríunni, en þær eru óþægilega líkar á mörgum sviðum. Hins vegar eru Vampire Diaries einhvern veginn eins og niðursoðið Twilight með bleikri slaufu. Fúttið er ekki þarna, spennan, forvitnin, frústrasjónin, meðaumkunin - gjörsamlega fjarri góðu gamni. Mér er nánast skítsama um karakterana, sem segir mér það að ég er engan veginn það sem kaninn kallar 'emotionally invested' í þessari seríu og mun líklega ekki fylgjast mikið með nema í algjörri gúrkutíð annarra þátta.
How I Met Your Mother:
Ég var örugglega sú eina sem fílaði það að Barney og Robin væru í sambandi. Restin af heiminum virðist hins vegar ekki hafa fílað það og það er að endurspeglast í söguþræðinum. En þetta eru nýju 'feel good' þættirnir mínir - húmorinn er frábær, karakterarnir skemmtilegir og það eru alltaf svona yndislega skemmtileg 'kúkú' smáatriði sem fá mig til að hlæja í hvert sinn.
The Big Bang Theory:
Elsku litu nördarnir mínir. Núna er aðal fókusinn á sambandi Leonard og Penny, en ég er ansi hrædd um að því verði slúttað einhvern tímann í þessari seríu, því það er í tísku í sjónvarpsþáttum að láta fólk hætta og byrja saman í endalausri hringrás, til þess að fá þá sem eru tilfinningalega tengdir þættinum (e. 'emotionally invested') til þess að nenna að horfa á eitthvað sem þeir skilja -því fæstir skilja helminginn af orðunum í þessum þætti. Sem er algjörlega það besta við hann. Vil samt fara að sjá karakterana þróast aðeins, en þeir virðast ekki vera á því...
ANTM:
þetta er farið úr að vera raunveruleikaþáttur í að vera algjörlega hollywood produceruð skemmtun. Jú, ég get enn skemmt mér yfir þessu, en aðallega myndatökunum. Það er ótrúlegt hversu mikil sköpun er að baki hverri myndatöku, og þá er ég að tala um allt frá conceptvinnu að förðun, hári og fötum og eftirvinnu. Ég er nú samt nokkuð viss um að það sé nokkurn veginn búið að ákveða hver vinnur hverja seríu og yfirleitt er það stelpa sem getur sent ákveðin skilaboð út í samfélagið. Allt gott og blessað með það, but call a spade a spade.
Fleiri eru það ekki... og ég hef ekki mikið annað að segja akkúrat núna... sorglegt en satt. Heilinn á mér er soðinn eftir nammibindindi og hausverk síðustu 14 dagana.
Bið að heilsa í bili,
EddaK
- sjónvarpsrýnir!
Uss. Engan veginn að standa mig í stykkinu hérna. Búin að vera á fullu í skólanum og svo auðvitað heimilinu, svo ekki sé minnst á að fylgjast með öllum sjónvarpsþáttunum mínum...
Gossip Girl:
Orðinn agalega þunnur þrettándi þar. Þegar maður þarf að henda inn trekanti og frægri fyrrverandi barnastjörnu til að krydda upp í þreyttu concepti er alveg jafn gott að fara að slaufa þessu bara.
House:
Er enn að elska hann. Stundum er fínt að hlutirnir breytist lítið og ég verð að halda því fram að í tilfelli House þá er það eina vitið. Jú, hann er að þroskast sem persóna, en ef hann fer að verða glaður og gooey, sprautandi regnbogum út um sólheimaglottið þá missi ég áhugann og hætti að horfa. Finnst þetta alltaf jafn skemmtileg formúla.
Grey's:
Áhugaverð sería so far, to say the least. Meredith sést varla, sennilega vegna þess að Fröken Ellen Pompeo var ólétt þegar serían var tekin upp og í Hollywood virðist það virka þannig að því stærri sem kúlan er, því minna er hlutverkið. Katherine Heigl var líka MIA í nokkra þætti og það var óþægilega vandræðalegt í ljósi þess sem slúðurpressan vestra hefur verið að prenta síðustu ár, um að hún sé eilíflega uppi á kanti við framleiðendur. Sakna líka George, fannst hann frábær karakter. En ég fylgist áfram með, ýmislegt að koma í ljós og loks farið að meika sens eftir að því er virðist 180° kúvendingu nokkurra karaktera upp á síðkastið.
The Vampire Diaries:
Bækurnar sem sjónvarpsserían var gerð eftir voru skrifaðar á undan Twilight seríunni, en þær eru óþægilega líkar á mörgum sviðum. Hins vegar eru Vampire Diaries einhvern veginn eins og niðursoðið Twilight með bleikri slaufu. Fúttið er ekki þarna, spennan, forvitnin, frústrasjónin, meðaumkunin - gjörsamlega fjarri góðu gamni. Mér er nánast skítsama um karakterana, sem segir mér það að ég er engan veginn það sem kaninn kallar 'emotionally invested' í þessari seríu og mun líklega ekki fylgjast mikið með nema í algjörri gúrkutíð annarra þátta.
How I Met Your Mother:
Ég var örugglega sú eina sem fílaði það að Barney og Robin væru í sambandi. Restin af heiminum virðist hins vegar ekki hafa fílað það og það er að endurspeglast í söguþræðinum. En þetta eru nýju 'feel good' þættirnir mínir - húmorinn er frábær, karakterarnir skemmtilegir og það eru alltaf svona yndislega skemmtileg 'kúkú' smáatriði sem fá mig til að hlæja í hvert sinn.
The Big Bang Theory:
Elsku litu nördarnir mínir. Núna er aðal fókusinn á sambandi Leonard og Penny, en ég er ansi hrædd um að því verði slúttað einhvern tímann í þessari seríu, því það er í tísku í sjónvarpsþáttum að láta fólk hætta og byrja saman í endalausri hringrás, til þess að fá þá sem eru tilfinningalega tengdir þættinum (e. 'emotionally invested') til þess að nenna að horfa á eitthvað sem þeir skilja -því fæstir skilja helminginn af orðunum í þessum þætti. Sem er algjörlega það besta við hann. Vil samt fara að sjá karakterana þróast aðeins, en þeir virðast ekki vera á því...
ANTM:
þetta er farið úr að vera raunveruleikaþáttur í að vera algjörlega hollywood produceruð skemmtun. Jú, ég get enn skemmt mér yfir þessu, en aðallega myndatökunum. Það er ótrúlegt hversu mikil sköpun er að baki hverri myndatöku, og þá er ég að tala um allt frá conceptvinnu að förðun, hári og fötum og eftirvinnu. Ég er nú samt nokkuð viss um að það sé nokkurn veginn búið að ákveða hver vinnur hverja seríu og yfirleitt er það stelpa sem getur sent ákveðin skilaboð út í samfélagið. Allt gott og blessað með það, but call a spade a spade.
Fleiri eru það ekki... og ég hef ekki mikið annað að segja akkúrat núna... sorglegt en satt. Heilinn á mér er soðinn eftir nammibindindi og hausverk síðustu 14 dagana.
Bið að heilsa í bili,
EddaK
- sjónvarpsrýnir!

