Mánuður já!

Uss. Engan veginn að standa mig í stykkinu hérna. Búin að vera á fullu í skólanum og svo auðvitað heimilinu, svo ekki sé minnst á að fylgjast með öllum sjónvarpsþáttunum mínum...
Gossip Girl:
Orðinn agalega þunnur þrettándi þar. Þegar maður þarf að henda inn trekanti og frægri fyrrverandi barnastjörnu til að krydda upp í þreyttu concepti er alveg jafn gott að fara að slaufa þessu bara.

House:
Er enn að elska hann. Stundum er fínt að hlutirnir breytist lítið og ég verð að halda því fram að í tilfelli House þá er það eina vitið. Jú, hann er að þroskast sem persóna, en ef hann fer að verða glaður og gooey, sprautandi regnbogum út um sólheimaglottið þá missi ég áhugann og hætti að horfa. Finnst þetta alltaf jafn skemmtileg formúla.

Grey's:
Áhugaverð sería so far, to say the least. Meredith sést varla, sennilega vegna þess að Fröken Ellen Pompeo var ólétt þegar serían var tekin upp og í Hollywood virðist það virka þannig að því stærri sem kúlan er, því minna er hlutverkið. Katherine Heigl var líka MIA í nokkra þætti og það var óþægilega vandræðalegt í ljósi þess sem slúðurpressan vestra hefur verið að prenta síðustu ár, um að hún sé eilíflega uppi á kanti við framleiðendur. Sakna líka George, fannst hann frábær karakter. En ég fylgist áfram með, ýmislegt að koma í ljós og loks farið að meika sens eftir að því er virðist 180° kúvendingu nokkurra karaktera upp á síðkastið.

The Vampire Diaries:
Bækurnar sem sjónvarpsserían var gerð eftir voru skrifaðar á undan Twilight seríunni, en þær eru óþægilega líkar á mörgum sviðum. Hins vegar eru Vampire Diaries einhvern veginn eins og niðursoðið Twilight með bleikri slaufu. Fúttið er ekki þarna, spennan, forvitnin, frústrasjónin, meðaumkunin - gjörsamlega fjarri góðu gamni. Mér er nánast skítsama um karakterana, sem segir mér það að ég er engan veginn það sem kaninn kallar 'emotionally invested' í þessari seríu og mun líklega ekki fylgjast mikið með nema í algjörri gúrkutíð annarra þátta.

How I Met Your Mother:
Ég var örugglega sú eina sem fílaði það að Barney og Robin væru í sambandi. Restin af heiminum virðist hins vegar ekki hafa fílað það og það er að endurspeglast í söguþræðinum. En þetta eru nýju 'feel good' þættirnir mínir - húmorinn er frábær, karakterarnir skemmtilegir og það eru alltaf svona yndislega skemmtileg 'kúkú' smáatriði sem fá mig til að hlæja í hvert sinn.

The Big Bang Theory:
Elsku litu nördarnir mínir. Núna er aðal fókusinn á sambandi Leonard og Penny, en ég er ansi hrædd um að því verði slúttað einhvern tímann í þessari seríu, því það er í tísku í sjónvarpsþáttum að láta fólk hætta og byrja saman í endalausri hringrás, til þess að fá þá sem eru tilfinningalega tengdir þættinum (e. 'emotionally invested') til þess að nenna að horfa á eitthvað sem þeir skilja -því fæstir skilja helminginn af orðunum í þessum þætti. Sem er algjörlega það besta við hann. Vil samt fara að sjá karakterana þróast aðeins, en þeir virðast ekki vera á því...

ANTM:
þetta er farið úr að vera raunveruleikaþáttur í að vera algjörlega hollywood produceruð skemmtun. Jú, ég get enn skemmt mér yfir þessu, en aðallega myndatökunum. Það er ótrúlegt hversu mikil sköpun er að baki hverri myndatöku, og þá er ég að tala um allt frá conceptvinnu að förðun, hári og fötum og eftirvinnu. Ég er nú samt nokkuð viss um að það sé nokkurn veginn búið að ákveða hver vinnur hverja seríu og yfirleitt er það stelpa sem getur sent ákveðin skilaboð út í samfélagið. Allt gott og blessað með það, but call a spade a spade.

Fleiri eru það ekki... og ég hef ekki mikið annað að segja akkúrat núna... sorglegt en satt. Heilinn á mér er soðinn eftir nammibindindi og hausverk síðustu 14 dagana.

Bið að heilsa í bili,
EddaK
- sjónvarpsrýnir!

Study Strike!
Eigum við eitthvað að ræða það hvað ég er búin að vera á kafi í bókunum upp á síðkastið? Já, diskúterum það aðeins.
Ég var með fyrirlestur í dag í Britain and the two world wars kúrsinum mínum. Til þess að ná þessum kúrsi verður maður að flytja einn korters langan fyrirlestur um eitt ákveðið efni og undirbúa sig svo maður geti flutt fyrirlesturinn nánast eins og sérfræðingur á því sviði. Samvkæmt upplýsingum frá einni stelpu sem er með mér í tíma átti maður að lesa lágmark 900-1000 bls fyrir þennan fyrirlestur og láta kennarann fá bókalista til að samþykkja. Þetta fékk ég að heyra viku fyrir fyrirlesturinn. Þannig að Edda litla fer á stúfana, finnur sér alls konar bækur sem eru búnar að vera uppteknar í lengri tíma og byrjar að lesa. Á fimmtudeginum fékk ég eina 500 síðna bók sem ég var límd við fram á sunnudag. Á mánudaginn fékk ég eina 400 síðna bók og eina 200 síðna bók og var límd við þær á mánudag, þriðjudag og miðvikudag. Ég las líka eina litla 150 síðna bók, bara svona með. Ég las í alvörunni svo mikið að hárið á mér var farið að grána, augun að upplitast og húðin að verða glær. Ég náði næstum því að klára allt. Í gærkvöldi tók ég mér loksins pásu til að fara í sturtu og skola af mér mygluna. Ég mætti svo eldsnemma í skólann í morgun, skrópaði í Postcolonial Studies (sem er slæmt, því ég er ekki alveg með á hreinu hverjar kröfurnar í þeim kúrsi eiginlega eru) og fínpússaði 32 bls. fyrirlesturinn minn. Fínpússið gerði það að verkum að glærurnar urðu 42. Úbbs.

Svo mætti ég í þýðingarfræði eftir ljúfan hálftíma af afslappelsi. Í þýðingarfræði fékk í nett sjokk. Tímarnir eru yfirleitt á dönsku, sem er í sjálfu sér ekkert hræðilegt, meira bara svona óþarflega flókið en þó skiljanlegt, en mér finnst ég vera svona nokkuð vel með á nótunum. Well, I thought wrong. Ég fékk til baka verkefni sem við skiluðum síðustu viku með vægast sagt hræðilegri einkunn. Ég meina hærðilegri. Ég meina svo hærðilegri að annað eins hef ég aldrei ALDREI nokkurn tímann séð á mínum skólaferli (sem betur fer gildir hún ekki neitt... ). Og af hverju fékk ég svona lélega einkunn? Nú - af því að danskan mín var ekki nógu góð! Ég var sem sagt með stafsetningar- og málfræðivillur sem ég sá ekki sjálf og hafði ekki vit á því að láta lesa verkefnið yfir fyrir mig - hélt í einfeldni minni að það væri bara ágætt - og það dró mig svo mikið niður að annað eins hefur ekki sést síðan árið sem olían fraus.
En þetta hlýtur að vera eitthvað akademískt met. Klúðra verkefni í enskunámi því að danskan var ekki nógu gott. Chaucer hlýtur bara að missa kjálkann ofan í kókópeffsið sitt við svona tíðindi.
Þannig að núna er ég að fara á stúfana að kaupa mér eins og handfylli af orðabókum, finna heimasíður með slanguryrðakennslu í dönsku og er að íhuga að sitja dönskunámskeið í skólanum mínum - til þess að ná áfanga í enskudeildinni.

Ef það er ekki afbakað þá veit ég ekki hvað. Tek við reynslusögum yfir tebolla.

Svo var komið að stund sannleikans. Ég settist niður í næstu stofu, enn í öngum mínum yfir þýðingarfræðihelvítinu og nokkuð hoppuð upp af kaffíni, og reyndi að flytja fyrirlestur. Fyrstu glærurnar voru frekar mikið klúður, finnst mér. Ég náði þó takti, sem ég geri yfirleitt alltaf, og var farin að tala nokkuð ágætlega svona um og upp úr miðju. Kennarinn virtist líka vera ánægður. En ég meina - ég las helvítis 1000 blaðsíður á ólympíuhraða.
Komst ég svo ekki að því eftir fyrirlesturinn að þessar 1000 blaðsíður þurftu ekki að klárast endilega fyrir fyrirlesturinn minn, heldur fyrir einhverja ákveðna dagsetningu í nóvember. Góð, Edda. Kennarinn var búinn að pósta bókalista og sem betur fer voru alveg 3 af bókunum sem ég las á þeim lista, en ég gæti þó þurft að lesa tvær í viðbót. En ég er þó búin að sýna það og sanna að it can be done og komdu bara með þessar litlu sætu tvær bækur í viðbót, ég tek þær í nefið í hádegismatnum mínum! Bring it on!

Núna er ég því komin í námsverkfall og sit hérna að glápa frá mér vit og rænu. Er að vinna upp það sem ég er búin að missa af undanfarið í öllum helstu þáttunum - Gossip Girl, House, Big Bang Theory, How I Met Your Mother og ANTM, to name a few. Heilalaust og gott - ég er búin með hugsanaskamtinn minn fyrir næstu vikur takk fyrir pent.

Ég fékk mér ný gleraugu um daginn. Þau eru töffuð og voru líka nokkuð ódýr, svona miðað við aldur. Fékk aldursafslátt skiljiði. En einn galli er á þessum annars fínu gleraugum - þegar ég er með þau líður mér eins og ég sé drukkin. Útjaðar sjónsviðsins beygist og beyglast og bugðast eins og ég sé búin að innbyrða einu vodkaskoti of mikið. Ekki nóg með það, heldur þarf ég að einbeita mér svo þegar ég er með þau, bara til að sjá rétt, að ég fer að heyra illa í kjölfarið, kipra saman augun og labba eins og fáráðlingur. Svo spyr maður sig afhverju fólk með gleraugu sé alltaf svona skrýtið.. En needless to say þá ætla ég að fara með gleraugun niður í Synoptik aftur eftir helgi og athuga hvort það sé ekki hægt að leiðrétta þetta eitthvað. Veit ekki hvernig fyrirmynd ég verð fyrir aumingja Freydísi ef ég haga mér eins og heyrnalaus róni svona alla daga og það fyrir hádegi.

Jæja, House bíður. Ég ætla að svara kallinu.
Góðar stundir.

Knús í hvert hús
EddaK
- enskunemi sem er lélegur í dönsku...

Á meðan kallinn gengur frá eftir matinn ætla ég að pára niður nokkrar línur, bara svona til þess að gera það.
Ég ætla að kynna hann fyrir True Blood núna seinna í kvöld - Freydís á svo bágt með tanntökuna sína að öll fögur fyrirheit um lærdóm verða hreinlega að víkja fyrir þessum stórskrýtna vampýruþætti. Ekki kvarta ég, allt sem slær raunveruleikanum á frest þegar maður er svona þreyttur í hausnum er gott í mínum bókum :)

Við erum búin að fá Yota til okkar og hafa hann í heila viku. Við erum búin að rúnta hingað og þangað um Köben með honum og fengum lánað GPS tæki okkur til halds og trausts fram að jólum - væri leiðinlegra að villast á leiðinni í Bakken og enda óvart í Belgíu - eða er það ekki?

Ég er svo að fara að heimsækja nýbakaða mömmu á morgun! Hún María Anna vinkona úr kórnum eignaðist litla sæta stelpu 27. júlí. Það er svo langt síðan ég hef haldið á svona litlu beibí, þetta á eftir að vera stórfurðulegt. Minn litli skæruliði er svo fjandi fyrirferðarmikill - hún er farin að standa sjálf, borða sjálf, tala á milljón, skríða enn hraðar, leika sér með dótið sitt eins og sannur atvinnumaður og lærir liggur við eitthvað nýtt á hverjum degi. Svo ryðjast svoleiðis fram úr henni tennurnar og hún er núna komin með 10- það komu 5 á einni viku, takk fyrir og bingó, þar af 3 sömu helgina og 2 jaxlar sama korterið! Það er 100% aukning gott fólk. Eitthvað er þetta að hrjá hana núna greyið því hún átti voða bágt hérna í kvöld - vonandi koma tönn 11 og 12 ekki báðar í einu líka, nógu mikið er á hana lagt samt.

Jæja, nóg í bili - nóg að gera á morgun; CrossFit klukkan 10 og svo keyrsla með lítinn tanngrís klukkan 14!

EddaK
-safnar vetrarforða

Ef tré fellur í skóginum, en enginn sér það, var það þá nokkurn tímann til?

Einu sinni blogguðu allir; allir áttu netrúnt sem náði yfir handfylli af bloggum og fólk tjáði skoðanir sínar um það sem aðrir höfðu skrifað skýrt og skorinort, höfundinum og lesendunum til gagns (og stundum ógagns). Lesandinn fékk einstaka sýn á það sem var að gerast hjá viðkomandi höfundi, hvaða hugmyndir og skoðanir hann hafði og oft hvaða væntingar hann hafði, þó að slíkt væri oft ekki sagt berum orðum. Bloggið var jafn sjálfsagður vettvangur til að spjalla og vera með skoðanir eins og næsta kaffihús. Síðan hættu allir að nenna þessu bloggstandi - höfundar sem og lesendur gufuðu upp, eða færðu sig yfir á moggabloggið þar sem allt er leyfilegt.

Ég er búin að blogga síðan 2002 og síðan 2002 hef ég þrifist á því að einhver nenni að lesa hvað ég skrifa, að einhver hafi áhuga á því sem gerðist hjá mér einn myrkan nóvembermorgun þegar ég missti af strætó, eða síðsumarsdag þegar sólin blindaði mig og ég labbaði á hurð. Eða eitthvað svoleiðis. Ég þreifst á viðbrögðum, feedbacki á vondri íslensku, frá fólki sem ég þekkti eða þekkti ekkert, og því meira feedback sem ég fékk því fleiri færslur komu frá mér. Ég fór því sjálf að lesa blogg og skrifa athugasemdir við færslur, passaði upp á það að slóðin af blogginu mínu væri örugglega með, og stólaði á það að etiquette bloggheima myndi sjá til þess að kommentin myndu aukast á mínu bloggi þegar fólk færi að svara mér - svona eins og þegar maður var lítill og vildi fá sendibréf og var sagt að til þess að fá bréf þyrfti maður sjálfur að skrifa bréf. Auðvitað er það brengluð rökfræði, ef maður hugsar út í það, því að kannski er einhver annar sem lifir samkvæmt nákvæmlega sömu hugmyndafræði sem sendir manni bréf í von um að fá svar og þá er maður kominn með bréf án þess að hafa skrifað eitt sjálfur. Skilurðu?
Svo þurfti að seðja skrifþörfina og ég þurfti alltaf meira og meira feedback til þess að vilja halda þessu áfram. Á suman hátt var ég og er eins og fíkillinn sem þyrstir alltaf í meira, en á annan hátt meira eins og hérinn sem gefst upp þegar á móti blæs. Kommentunum fækkaði og þá fækkaði færslunum og þá fækkaði kommentunum ennþá meira og færslunum sömuleiðis. Svo fór ég að auka aftur við færslurnar til þess eins að uppgötva að lesendurnir voru allir farnir. Hættir að lesa blogg, allir farnir á Facebook. Og núna engin blogg til þess að skrifa athugasemdir við og kannski veiða sér eina sjálfur, ónei. Núna er bara hægt að uppfæra statusinn á Facebook og benda þá á sjálfan sig.

Mig hefur alltaf langað að hafa mikla traffík á síðunni minni, en á sama skapi vil ég ekki 'auglýsa' síðuna mína heldur. Mig langar til þess að skrifa bók og fá hana útgefna en ég vil heldur ekki sjálf senda handrit á útgefendur. Mér finnst það næstum því eins og að standa á fjölförnu torgi og kalla yfir mannfjöldann 'sjáið mig! Ég er fyndin, það sem ég hef að segja skiptir máli, ég á það skilið að fá lesendur og mér finnst að það ætti að vera þú! Sjáið mig!'
Þegar öllu er á botninn hvolft þá vil ég kannski fá eitthvað fyrir ekkert - ég vil fá athugasemdir sjálfkrafa án þess að auglýsa - ég vil uppskera án þess að sá.
Ef ég væri með heimasíðu með einhvers konar varningi myndi ég ekki hika við að auglýsa, en að auglýsa það persónulega sem gerist inni í höfðinu á mér sem ég set svo á blogg sem allir eiga að geta lesið (þvílíka þversögnin hérna) - það finnst mér bara eitthvað off! Call me crazy.

Kannski er það út af því að ég er ekki að skrifa um neitt merkilegt, þannig. Ég er bara að skrifa um mig, og ég er bara þekkt stærð hjá handfylli af fólki. Það eru til óteljandi mörg 'ég' þarna úti sem öll eiga sinn eigin hóp og sitt eigið líf og þau 'ég' er ég heldur ekki mikið í að lesa, því ég þekki ekki viðkomandi. Því er það í sjálfu sér ekki svo undarlegt að fáir lesi persónuleg blogg - þau eru bara viðkomandi þeim sem þekkir höfundinn.

Hins vegar eru alltaf þessar síður sem trekkja að óteljandi lesendur að því er virðist án þess að hafa mikið fyrir því, síður sem fólk á sem skrifar um sig eða málefni sér viðkomandi, en á þann hátt að allir nenna að lesa. Tónninn er hins vegar ekki jafn persónulegur og það finnst mér heldur ekki alveg jafn skemmtilegt. Ég er því í töluverðri klípu hérna. Annað hvort að skrifa eitthvað um mig og mitt líf frá hjartanu, geta lesið yfir það síðar og rifjað upp mitt líf með færri heimsóknum, eða taka sjálfið frá meira og meira, auglýsa mig og fá meiri traffík, en lesa svo yfir allt saman löngu seinna og vita ekkert hvað ég var að gera.

Kannski er lausnin bara sú að reyna að aðskilja hvoru tveggja. Nota einn vettvang sem skrásetningu á lífinu og annan vettvang sem ritvöll fyrir augu allra - sem þá þarf að auglýsa. Úff.

Í ljósi þess hef ég stofnað hliðarverkefni fyrir skáldskap og ritgerðir - www. smasogur.wordpress.com . Ég er búin að setja tvær færslur inn; eina ritgerð á ensku og eina smásögu á íslensku. Ég er með aðra sögu í bígerð sem ég hef hugsað mér að hafa sem framhaldssögu og gæti orðið svolítið skemmtileg. Ég vona það að minnsta kosti.

Þegar öllu er á botninn hvolft þá er ég hræddust við að gleymast. Ég vil ekki vera tréð í skóginum sem féll og enginn sá, ég vil vera tréð í skóginum sem blómstraði og gaf af sér, sjálfu sér og öðrum til ánægju. Mín leið til þess er að skrifa og ég vil að sem flestir njóti.
Nýtur þú?

Daglegt líf númer milljón


Ég er í skólanum. Tíminn byrjar eftir korter samkvæmt stundaskrá, hálftíma samvkæmt akademíska korterinu sem fyrirlesarar gefa sér - í orðsins fyllstu merkingu - til að slappa af, safna sér saman og dúlla sér áður en tímarnir byrja.


Ég er að fara í Shakespeare tíma í dag. Ég hef aldrei verið í kúrs með jafn löngu nafni, en kúrsinn heitir nákvæmlega

“So much against the mettle of your sex,/So far beneath your soft and tender breeding...”: Shakespeare’s boy heroines."

Augljóslega get ég aldrei munað allt námskeiðisheitið, þannig að þegar ég fer í tíma þá er ég einfaldlega að fara í Shakespeare tíma til að vera ekki að flækja málið frekar fyrir fólki sem þarf að hlusta á mig.

Ég er ekki farin að kynnast neinum í nýja bekknum mínum - þriðja bekknum á jafnmörgum vikum - enda ekki búin að fara í neinn nafnaleik ennþá ;) Vonandi fer þetta að gerast, ég sé ekki alveg fyrir mér að vera ein að rogast með mitt pensúm, eigrandi um skólalóðina. Sem betur fer get ég enn talað við 'gamla' bekkinn minn og þau eru öll jafn æðisleg alltaf :)


Núna er komin helgi. Ég elska helgar. Ég þarf reyndar að læra helling í málfræðinni, hún er svo snúin, en plönin þessa helgina eru ekki af verri endanum: Stórþrif á íbúðinni (insert happy dance), saumó eða kaffó með Supriyu og lítið miniferðalag með ástinni minni og unga. Við ætlum með lest að heimsækja Virum, þar sem Bjarni bjó þegar við hittumst fyrst, og taka með okkur nesti og nýja skó og trítla þarna um hálfan dag eða svo. Svo fer ég í CrossFit á sunnudagsmorguninn. Ég elska Crossfit. Það er frábært. Ég er að byrja 3 vikuna mína núna og ég er farin að sjá árangur :) Hef ekkert vigtað mig eða mælt í 2 vikur núna, en ég finn að mér LÍÐUR betur, og það er sá árangur sem ég vil sjá! Allt annað er bónus. Það hlýtur samt að vera ansi skondið að sjá mig þarna með ólympíska lyftingastöng með varla neinni þyngd, en það kemur! Ég bæti mig í hverri viku hvað varðar þyngdina sem ég lyfti og það er líka allt sem ég vildi sjá.


Lífið er gott núna.


Litla músin mín er yndislegust og duglegust, og maðurinn minn er fallegastur, bestur, þolinmóðastur og skilningsríkastur. Það er gott að vera til í dag.


EddaK

- Í góðum farvegi